میزان بقای بیمار قبل از عمل  به ترتیب  در 1 سال از 95 تا 97 درصد در 3        سال از 91 تا 92 درصد  و در 5 سال از 84 تا 88 درصد است.      

 

   اکثریت مرگ و میر  به دلیل بیماری های قلبی و عروقی  و معمولا در 3 ماه بعد     از ترخیص از بیمارستان اتفاق می افتد.    

 

   در روش پیوند پانکراس به تنهایی میزان بقا  در 1و 10 سال به ترتیب 27%و 80   % و در روش پیوند همزمان پانکراس کلیه  در 1و10 سال  به ترتیب 54%و 86% بوده است.

 

 

 

 

 

 

ولی پیوند پانکراس بهبود کیفیت زندگی بیشتری را برای بیماران دیابتی وابسته به   انسولین به ارمغان آورده است.

 

 

 

پیوند پانکراس بعنوان درمانی برای دیابت نوع 1 هنوز کاربرد  گسترده ای نیافته است و بیشتر به دلیل اثرات جانبی ایمونوساپرسیوتراپی طولانی مدت است که از اثرات مضر خود دیابت بیشتر برآورد شده است.

 

 

 

 

 

 

اکثر کاندیدهای پیوند پانکراس، نفروپاتی های دیابتی کاندید پیوند کلیه   ¬

هستند.که نیازمند ایمونوساپرسیوتراپی بمنظور پیشگیری از پس زدن کلیه می باشند.

 

 

 

 

در دیابتیهای نوع 1 که کیفیت زندگی آنها به دلیل اثرات مضر دیابت (بحران های هایپوگلایسمیک، رتینوپاتی، نفروپاتی، نوروپاتی وانتروپاتی  و سطح ناپایدار گلوکز خون ) کاهش یافته با وجود مضرات ایمونوساپرشن مزمن؛ برای قطع وابستگی به انسولین پیوند صورت  می گیرد.